Zobacz także:

» Ciężka dola uzależnionego

» Ruszył proces Galliano

» Ortoreksja – nowe zagrożenie

» Częstowali kokainą w BBC

» NHS idzie na dno

Oprócz takich nałogów jak uzależnienie od nikotyny, alkoholizmu, narkomanii coraz większa część społeczeństwa na świecie zmaga się z uzależnieniem od jedzenia.

Brytyjskie jedzenie najgorsze? >>

Wielkie odchudzanie >>

Zaburzenia jedzenia najczęściej są efektem istotnych problemów emocjonalnych, z którymi nie potrafimy sobie poradzić. Przeżywamy codziennie huśtawkę emocjonalną: stresy w pracy, brak poprawnej komunikacji w rodzinie, pustka uczuciowa – jedzenie jest jedyną czynnością, która na krótko jest w stanie poprawić nam humor, zrelaksować, dać ukojenie po nerwowym dniu. Wystarczy wejść do jakiegokolwiek sklepu spożywczego – tam możemy wybierać… w życiu często inni wybierają za nas, mówią,  co jest dla nas najlepsze – w sklepie to my jesteśmy paniami/panami samych siebie – wybór produktów konsumpcyjnych należy do nas. Zaburzenia łaknienia od nadmiernego objadania się po całkowitą kontrolę nad tym, co jemy (a właściwie nie jemy) są spowodowane wieloma czynnikami, które niełatwo wyeliminować z naszego życia, ale lepiej nam będzie z nimi walczyć, jeśli je poznamy i oswoimy. Może dadzą nam odpowiedź, która będzie impulsem do dokonania zmian w naszym życiu.

Szczupły znaczy szczęśliwy?
Kolorowe magazyny, telewizja, billboardy pokazują nam uśmiechniętych, wzorcowo szczupłych i – wydaje nam się – bardzo szczęśliwych ludzi. Lansują ideał człowieka, do którego każdy z nas powinien dążyć. Katujemy się więc drakońskimi dietami, spędzamy w pocie czoła mnóstwo czasu na siłowni, zadręczamy się myślami o zjedzonych ponadnormatywnych kaloriach, a wszystko po to, żeby… no właśnie, żeby widzieć zachwyt w oczach koleżanek w pracy, dostać awans? Przecież ciągle wydaje nam się, że tylko szczupłe jest piękne, a powiedzenie: „pięknego ciała nigdy dość” już dawno odeszło do lamusa. Obsesyjne i systematyczne liczenie spożywanych kalorii, odmawianie sobie wszystkiego, co tuczy i tak kończy się tak zwanym efektem jojo, czyli powrotem do poprzedniej wagi, a bywa, że do jeszcze większej. Od obsesyjnej myśli o jedzeniu do stanu chorobowego zwanego bulimią lub anoreksją już niedaleko. Anoreksja, bulimia i wewnętrzny przymus nadmiernego jedzenia to schorzenia związane z zaburzeniami łaknienia. Osoby dotknięte tymi chorobami mają obsesję na punkcie własnej wagi. Towarzyszą temu stany depresyjne, poczucie wyobcowania, bezsilność, niepokój.

Śmiertelne zagrożenie
Wśród przyczyn powodujących anoreksję, czyli jadłowstręt psychiczny zaliczamy przede wszystkim: presję środowiska, z którym obcujemy na co dzień, identyfikację ze sławną, szczupłą osobą, ciągłe niezadowolenie z własnego życia. Utrata łaknienia, narastający wstręt do jedzenia oraz próby wmuszania w siebie posiłków świadczą o utracie kontroli nad jedzeniem. To właśnie miejsce wyznacza kliniczną granicę zdrowia i choroby. Za nią już nie ma odchudzania – za tą granicą zaczyna się choroba – anoreksja (anorexia nervosa)… Zawsze zaczyna się pierwszym czy setnym  odchudzaniem, kolejną dietą – cud i dlatego przez długi okres nie przyciąga uwagi otoczenia i w sposób niezauważony przyjmuje kliniczną postać samobójczego zagłodzenia się. Ciało, myśl i dusza zostają trwale uwikłane w zabiegi pomniejszające masę ciała. W miarę postępu anoreksji zmniejszają się systematycznie racje pokarmowe, część produktów zostaje całkowicie wyeliminowana. W wyniku głodowania często następują poważne powikłania, takie jak: całkowity zanik miesiączkowania, zwolnienie akcji serca, niedokrwistość, obniżone ciśnienie krwi i inne. Osoba chora na anoreksję jest drażliwa, ma trudności ze snem, czuje się całkowicie wyizolowana ze społeczeństwa. Bardzo istotne jest szybkie rozpoznanie choroby, gdyż głodówka może zakończyć się śmiercią z powodu całkowitego wyniszczenia organizmu.