Anja Orthodox przed jej koncertem w Londynie w specjalnej rozmowie dla „Polish Express”

Trzeba żyć tam, gdzie czujemy się dobrze >>

Bajki znad Tamizy >>

Kim byłaby Anja Orthodox, gdyby nie śpiewała?
 

Prawie na pewno genetykiem. Pod kątem tego wybrałam specjalizację pod koniec studiów i tędy widziałam swą dalszą drogę. Nawet czasem tego żałuję. Niedawno tak jakoś ukłuło mnie w sercu, jak jeden z fanów powiedział mi, że studiuje i już kończy genetykę. Ech... Drugą ewentualnością jest to, że byłabym informatykiem. Ale to tak na teraz, gdybym w tej chwili miała zmienić zawód. Komputery są moją wielką pasją - na równi z muzyką. Mój mąż twierdzi, że nawet sporo większą. Może i tak?
 

W życiu robiłaś bardzo wiele różnych rzeczy: statystowałaś w teatrze, będąc młodą dziewczyną, pracowałaś jako modelka, występowałaś w reklamówkach. Studia to znowu zupełnie inna bajka, bo skończyłaś zootechnikę. Potem wpadłaś na pomysł, by być radną jednej z warszawskich dzielnic. Co cię pchało w życiu do wykonywania tak wielu wydawałoby się bardzo odmiennych zajęć. Apetyt na życie? Chęć próbowania coraz to nowych rzeczy, nowych doświadczeń? Słomiany zapał?
 

Zawsze byłam osobą o wszechstronnych zainteresowaniach i ciekawą świata. Największymi moimi życiowymi pasjami były: taniec, gimnastyka artystyczna (jako dziewczynki z podstawówki), konie i jazda konna (jako nastolatki i później), genetyka (jako studentki). Miałam też przygodę z tańcem towarzyskim i fotografiką (włącznie z pracą w laboratorium). Całe życie zaś muzyka i trochę później - informatyka i komputery. Zaś to, co Ty wymieniłaś, to akurat są te mniej ważne lub całkiem marginalne drobne przygody życiowe, dla mnie mało istotne i powierzchowne. Kocham też czytać książki. Zwłaszcza literaturę science-fiction i XIX-wieczną powieść francuską. Ja nigdy nie czułam się jakoś przytłoczona nadmiarem zainteresowań. Czy to naprawdę tak dużo? Dla mnie to było normalne.

W jednym z wywiadów powiedziałaś, że uwielbiasz dzieci, a boisz się tylko koszmaru porodu. Nie bywasz czasami zmęczona podwójnym macierzyństwem? Słyszałam, że tzw. późne macierzyństwo przeżywa się inaczej – dostajesz hormony młodości i energetycznego „kopa”. Jak jednak jest z cierpliwością?

E tam... Ja żadnego „odmłodzenia" u siebie nie odnotowałam. Tym bardziej energetycznego kopa. Wręcz przeciwnie - jestem bardziej zmęczona i co najgorsze - permanentnie niewyspana. A jestem wielkim śpiochem i ciężko mi z tego zrezygnować. Koszmar porodu za tym drugim razem wyeliminowałam dzięki znieczuleniu, to też nadal piastuję w sobie tylko ten pierwszy szok poporodowy, z którego już chyba nigdy nie wyjdę. Dzieci są bardzo absorbujące, choć ten starszy - Adam- już sam się sobą tak na co dzień zajmuje. Jest przecież prawie dorosły. No ale właśnie – „prawie" robi wielką różnicę, jak mawia mądra reklama czegoś tam. I druga mądrość, która się też w 100% sprawdza: „Małe dziecko - mały kłopot, duże dziecko - duży kłopot". Zapewniam wszystkich rodziców, że to jest sama esencja prawdy... No, ale więcej dzieci już nie planuję, na dwóch moich synkach poprzestanę. Może jakoś wytrzymam...

Mąż młodszy o kilkanaście lat mobilizuje do większych starań o siebie? Żyjesz teraz zdrowiej? Jesteś na permanentnej diecie?

Każdy partner powinien mobilizować do jakiejś tam dbałości o siebie. Mariusz jest młodszy, owszem, ale nie wydaje mi się to być podstawową motywacją dla mnie. Mogę się nie wiadomo jak starać, ale przecież metryki nie zmienię i nie ma sensu jakakolwiek pod tym względem konkurencja z nasto- i dwudziestolatkami, które dość licznie go oblegają. Trafiają się niestety też takie, dla których szczytem marzeń byłoby rozbicie naszej rodziny. No cóż... Tak sobie myślę, że jeszcze wszystko przed nimi. Także i docelowo znalezienie się z tej strony barykady po której teraz stoję ja. Mam taką mściwą nadzieję, że jedna z drugą sobie wtedy przypomną swoje podłości i głupotę jaką teraz przejawiają w tej sytuacji. A na diecie nie jestem jakoś tam szczególnie. Staramy się razem z mężem wdrażać jak najzdrowszy sposób odżywiania, szczególnie ze względu na dzieci, ale do fanatyzmu w tym kierunku mamy daleko.