Mój mąż ma nowotwór prostaty. Ma 45 lat, a małżeństwem jesteśmy od 22 lat. Teraz, po latach dobrego małżeństwa, zaczął unikać współżycia seksualnego ze mną, bo nie dochodzi do erekcji ani orgazmu. Coraz bardziej się zamyka w sobie. Jak mogę mu pomóc, by czuł się nadal kochany i ważny? Czuje się bezradna... Anna

Droga Anno

W początkowym okresie po operacji seks nie jest najważniejszy. Jednak w miarę postępowania procesu zdrowienia zaczyna się liczyć jakość życia, którego integralną część stanowi życie płciowe. Powszechnie uważa się, że operacja gruczołu krokowego oznacza dla mężczyzny kres życia intymnego. Dlatego panowie dotknięci rakiem prostaty czują, jakby ziemia usuwała się im spod nóg. Wielu sądzi, że usunięcie stercza pozbawi ich męskości. Nie jest to prawda, mężczyzna wcale nie traci zdolności do erekcji i odbycia stosunku. Jedyna różnica polega na tym, że nie dochodzi do wytrysku (m.in. dlatego, że to gruczoł krokowy produkuje większość płynu nasiennego). Zaburzenia erekcji związane z chorobą nowotworową są problemem dwojga ludzi. Nie ma lepszego lekarstwa niż wyrozumiała partnerka. Sprawdzianem jakości związku jest to, czy partnerom zależy bardziej na seksie, czy na miłości. Mężczyzna i kobieta umieją uprawiać seks, jednak na dobrą, otwartą rozmowę rzadko się zdobywają. Brak komunikacji prowadzi z kolei do tego, że partnerzy zaczynają się unikać - stąd tak ważne jest budowanie harmonijnej relacji między nimi. W przypadku choroby wzajemna bliskość nabiera szczególnego znaczenia. Warto więc razem chodzić do lekarza oraz wspólnie poszukiwać sposobów na osiągnięcie satysfakcji w sypialni. Nie należy rezygnować z kontaktów intymnych, nawet gdy nie dochodzi do stosunku. Jakość seksu nie wyraża się bowiem w liczbie orgazmów, lecz w poczuciu bliskości i wzajemnej akceptacji.

Informacje nt. dodatkowej pomocy można uzyskać na stronie Polskiego Centrum Zdrowia Seksualnego - darmowej bazie internetowej polskich specjalistów w zakresie zdrowia seksualnego pomagających Polakom w Londynie: www.pczs.org